در بین تدابیر گوناگونی که اجرای آن­ها می­تواند نظام­های رسانه­ای را به اهداف از پیش تعیین شده نزدیک کند، «شناخت مخاطبان رسانه» است؛ یعنی مدیران و برنامه­سازان، پیش از هر اقدامی در راستای تولید و پخش برنامه، بر این امر وقوف داشته باشند که «مخاطب آنان چه کسانی هستند؟». به بیان دیگر، دست­اندرکاران نظام­های رسانه­ای باید آگاه باشند مخاطبان رسانه دارای چه ویژگی­هایی هستند؟ علایق آنان چیست؟ مشخصه­های اجتماعی و فرهنگی آنان کدام است؟ فرصت­های فراغت آنان برای استفاده از رسانه چگونه است؟ چه نوع محصول فرهنگی برای آنان ارجح است؟ و...

سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، پس از سال­ها فعالیت رسانه­ای، با انتشار سند چشم­اندازـ با عنوان «افق رسانه»ـ نشان داد که به عنوان یک سازمان آینده­نگر و هدفگرا، بیش از گذشته عزم فعالیت معطوف به هدف و مبتنی بر برنامه را دارد و بر آن است که با انتخاب تدابیر اجرایی مشخص، گام به گام به نقطه­ی هدفـ ترسیم شده در افق رسانه ـ نزدیک شود.

از جمله راهبردهای سازمانی در حرکت به سمت اهداف وضع شده، همین عطف توجه به مخاطب است که به صورت­های مختاف در برنامه­ها و اقدام­های اجرایی نمادین است. در سند چشم­انداز، جمعیت­های خاصی نظیر کودکان و نوجوانان، جوانان و خانواده به عنوان مخاطبان ویژه­ی رسانه مشخص شده و اهداف معین رسانه­ای معطوف به این مخاطبان خاص، تعیین شده است. بدیهی است که امر مقدم بر فعالیت رسانه­ای ویژه­ی مخاطبان خاص، شناخت این مخاطبان از وجوه گوناگون است تا تولید و پخش برنامه­های ویزه­ی آنان، مبتنی بر اگاهی پیشین باشد. اما چنین تخصصی در برنامه­ها و فعالیت سازمان، به معنی غفلت از مخاطبان عام رسانه نیست. چرا که به دلیل فراگیر بودن پوشش رسانه­ای رادیو و تلویزیون قبل از هر نوع تحدید در مخاطبان رسانه، جامعه در کلیت آن، به عنوان مخاطب مورد نظر است و بسیاری از انتظارات در فعالیت رسانه­ای متوجه عموم است.